Bij diverse hulpverleners en opleidingen vond ik waardevolle puzzelstukjes die me inzicht gaven. Na 15 jaar vond ik dé therapie die mijn leven daadwerkelijk veranderde.
Er was een moment in mijn leven waarop ik wanhopig op zoek was naar iemand die mij begreep en kon vertellen wat er met me aan de hand was. Mijn lichaam schreeuwde "het is genoeg" en ik liep over van opgekropte emoties. De maat was vol; er móést iets veranderen.
Zonder dat ik dit verhaal ergens deelde kwamen er steeds meer klanten naar de praktijk die volgens diezelfde beweging leefden, met allemaal hun eigen achtergrond en verhaal.
Ik liep vast omdat ik wilde dat iedereen zich om mij heen goed voelde. Als het goed ging met hen dan was er ruimte over voor mij. Met deze energie trok ik mensen aan die hulp nodig hadden, totdat er geen ruimte meer over was voor mij om te leven en te genieten. Mijn batterij raakte op. Herkenbaar?
Steeds vaker zag ik hetzelfde patroon bij mijn klanten: ze liepen als het ware voor zichzelf weg. Maar stel je voor dat we de moed hebben om de verantwoordelijkheid van een ander ook bij die ander te laten. Daarmee geef je de ander niet alleen zijn eigen kracht terug, maar ontstaat er ook voor die persoon ruimte om te gaan dragen wat van hem of haar is.
Je bent het moe om altijd maar rekening te houden met de verwachtingen van een ander, terwijl je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt. Het aanpassen heeft je lang beschermd, maar het kost je inmiddels te veel energie. Wat zou er gebeuren als je stopt met weglopen voor je eigen behoeften? Het is tijd om je eigen grenzen serieus te nemen, de lasten van de ander los te laten en weer te voelen wat er in jou leeft. Je hoeft deze stap niet alleen te zetten.